Najwyższa temperatura w dowolnym miejscu ładunku w czasie załadunku, przewozu i wyładunku nie powinna przekraczając wielkości niżej podanych dla każdego artykułu. Jeżeli jednak niektóre operacje techniczne, jak np. rozmrażanie parownika środka transportu – chłodni powodują na krótki okres ograniczone podwyższenie temperatury w jakiejkolwiek części ładunku, dopuszcza się wzrost o 3°C temperatur podanych niżej dla odpowiednich artykułów żywnościowych:

- Zamrożone lub głęboko zamrożone śmietana i koncentraty soków owocowych -20°C

- Zamrożone i głeboko zamrożone ryby -18°C

- Dowolne inne głeboko zamroone artykuły żywnościowe -18°C

- Zamrożone masło oraz inne tłuszcze -14°C

- Zamrożone podroby, żółtka jaj, drób i dziczyzna -12°C

- Zamrożone mięso -10°C

- Dowolne inne zamrożone artykuły żywnosciowe -10°C

Źródło: umowa ATP

Źródło zdjęcia: flickr.com, CC BY-SA 3.0

Podczas przewozu temperatury danych artykułów żywnościowych nie powinny przekraczać podanych niżej temperatur:

- Podroby +3°C (czas transportu nie powinien przekraczać 48h)

- Masło +6°C

- Dziczyzna +4°C

- Mleko w cysternie (surowe lub pasteryzowane) przeznaczone do bezposredniego spożycia +4°C (czas transportu do 48h)

- Mleko przemysłowe +6°C (czas transportu do 48h)

- Mleczne produkty (jogurty, kefiry, smietana i twaróg) +4°C (czas transportu do 48h)

- Ryby +2°C - (powinny byc zawsze przewożone w lodzie,

- Gotowe produkty miesne +6°C ( Z wyjatkiem produktów w stanie stabilizowanym metodą solenia, wędzenia, suszenia lub sterylizacji. )

- Mieso (z wyjatkiem podrobów) +7°C

- Drób i króliki +4°C

Źródło: umowa ATP

Źródło zdjęcia: flickr.com, CC BY-SA 3.0

Biorąc pod uwagę wpływ niskich temperatur na procesy zachodzące w ciętych kwiatach, konieczne staje się posiadanie chłodni. Niska temperatura hamuje bowiem rozwój pąków czy kwiatów, ogranicza oddychanie i zużycie materiałów zapasowych, obniża intensywność biosyntezy etylenu i wrażliwość na obecność tego gazu w atmosferze, zmniejsza straty wody w procesie transpiracji oraz ogranicza rozwój patogenów.
Tylko stałe przetrzymywanie kwiatów w niskiej – odpowiedniej dla danego gatunku – temperaturze, od momentu zbioru aż do wstawienia ich do wazonu, może zapewnić uzyskanie pełnej dekoracyjności danego materiału kwiaciarskiego.
Należy pamiętać, że w odróżnieniu na przykład od owoców czy nasion, kwiaty nie są z natury przystosowane do przechowywania, a raczej „zaprogramowane” na szybkie starzenie się. Bardzo duży stosunek powierzchni do objętości utrudnia zabezpieczanie ich przed wysychaniem, naraża na szkodniki i choroby, a ponadto zwiększa ryzyko uszkodzeń mechanicznych.

Wyposażenie chłodni

Każde gospodarstwo produkujące cięte kwiaty powinno posiadać chłodnię, w której można schładzać kwiaty przed sprzedażą, przetrzymywać
je przez kilka dni (np. w czasie weekendu), lub poddać długotrwałemu przechowywaniu. Chłodnie wykorzystuje się zresztą w gospodarstwie ogrodniczym nie tylko do przetrzymywania kwiatów ciętych. Służyć może ona do przechowywania innego materiału roślinnego, jak sadzonki, rośliny doniczkowe, rozsada roślin rabatowych, materiał szkółkarski, a także do chłodzenia roślin cebulowych, przechładzania pędów krzewów ozdobnych przygotowywanych do pędzenia, stratyfikacji nasion  itp.
Chłodnia musi być wyposażona w urządzenia pozwalające na regulację temperatury, zabezpieczające przed wahaniami większymi niż 0,5°C oraz spadkiem temperatury poniżej -1°C, przy czym zakres temperatur zależy od przeznaczenia chłodni. W celu zapewnienia jednakowej, wyrównanej temperatury wewnątrz komory musi być ona wyposażona w system wentylatorów mieszających powietrze. Wymiana powietrza powinna odbywać się 2-4 razy na dobę, przy czym otwór wlotowy powietrza należy umieścić u góry, a wylotowy u dołu przeciwległej ściany, co pozwoli na usunięcie cięższego od powietrza etylenu, gromadzącego się nad podłogą.
Wyposażenie chłodni powinno składać się z ruchomych stelaży i półek, które rozstawia
się zależnie od potrzeb, maksymalnie wykorzystując przestrzeń komory. Obok komory chłodniczej potrzebne jest pomieszczenie o temperaturze do 10°C, które będzie służyć jako miejsce przygotowania kwiatów do przechowania lub ich klimatyzowania po wyjściu z chłodni, gdyż nagłe przeniesienie ich po kilku lub kilkunastu tygodniach z temperatury bliskiej 0°C do temperatury pokojowej spowodować może natychmiastowe wystąpienie objawów stresu wodnego i obniżyć trwałość kwiatów.

Długotrwałe przechowywanie kwiatów

Możliwość długotrwałego przechowywania ciętych kwiatów ma szczególne znaczenie dla ich dystrybucji w naszym kraju, gdzie często występuje okres zwiększonego popytu na kwiaty, co nie zawsze pokrywa się z podażą. Ta nierównomierność popytu wynika w głównej mierze z tradycji obchodzenia imienin, a w dni popularnych patronów zapotrzebowanie na kwiaty gwałtownie rośnie. Kwiatów kupuje się więcej również z okazji różnych świąt państwowych czy kościelnych i innych uroczystości, jak np. koniec roku szkolnego czy Dzień Matki. W takie dni rośnie znacznie cena kwiatów, zwłaszcza w porze jesienno – zimowej. Sterowanie podażą dzięki wykorzystaniu chłodni pozwala na obniżenie ceny, umożliwia zbyt wyprodukowanych wcześniej kwiatów, zapobiega stratom ponoszonym przez producentów z powodu nie spadającej produkcji, ułatwia przygotowanie kwiatów na eksport, rozszerza asortyment w przypadku gatunków o krótkim okresie kwitnienia i niektórych sezonowych kwiatów gruntowych. Daje też ogromne oszczędności energii w przypadku upraw z nieogrzewanych tuneli, w których kwiaty ścina się przed nastaniem mrozów, a sprzedaje zimą czy nawet wiosną.
Do długotrwałego przechowywania nadają się m.in. następujące rodzaje:
- goździki
- tulipany
- chryzantemy
- piwonie
Kwiaty przeznaczone do przechowywania tnie się we wcześniejszej fazie pąka niż jest to normalnie przyjęte dla danego gatunku, jedynym wyjątkiem jest tu gerbera, cięta zawsze w pełni rozkwitu. Po wyjęciu z chłodni, a przed wysłaniem do handlu, pąki takie muszą być wstawione do odpowiedniej pożywki umożliwiającej prawidłowe ich rozwinięcie się, bez tego bowiem nie będą w stanie rozwinąć się w wazonie. Odpowiednia dla wielu gatunków kwiatów temperatura przechowywania zbliżona jest do 0°C. Jedynie gatunki pochodzące ze stref subtropikalnych i tropikalnych wymagają temperatur wyższych. Bardzo ważne jest utrzymanie wysokiej wilgotności względnej, tak aby w czasie przechowywania kwiaty nie traciły wody.
Mniej istotne jest to w przypadku kwiatów przechowywanych na sucho, opakowanych w gazoszczelne opakowania, chroniące je m.in. przed wysychaniem. Bardzo ważne jest również utrzymanie czystości zarówno naczyń, w których kondycjonuje się i przetrzymuje kwiaty, jak i pomieszczeń, w których są one przechowywane.
Należy pamiętać o usuwaniu z komór chłodniczych wszelkich resztek organicznych, które mogą stanowić podłoże do rozwoju chorób oraz źródło etylenu. Konieczne jest okresowe mycie i odkażenie komór w celu zniszczenia bakterii i zarodków grzybów.

Przechowywanie na mokro

Na mokro, czyli w wodzie lub w roztworze odpowiedniej pożywki, można przechowywać rozkwitnięte pąki:
- goździków
- gerber
- mieczyków
- lwiej paszczy
- lilii
- gipsówki wiechowatej
- szparaga ozdobnego
- frezji
Dla frezji i lwiej paszczy jest to w zasadzie jedyny sposób przechowywania, gwarantujący dobrą jakość po wyjęciu z chłodni. Metoda ta jest prosta, nie wymaga przeprowadzania dodatkowych zabiegów, jak wstępne schładzanie, pakowanie, a w niektórych przypadkach kondycjonowanie.
Tak przetrzymywane kwiaty jednak rozwijają się w chłodni i okres ich przechowywania z reguły nie przekracza kilku tygodni. Kwiaty pozostają bez opakowania, a więc wymagają wyższej wilgotności powietrza. Sprzyja to rozwojowi szarej pleśni, przed którą należy zabezpieczyć kwiaty odpowiednimi fungicydami. Kwiaty bardziej rozwinięte wydzielają też więcej etylenu, skąd konieczność szczególnej troski o wentylację komory, i to w taki sposób, by kwiaty nie były bezpośrednio narażone na podmuchy powietrza.
Temperatura w trakcie przechowywania na mokro powinna wynosić 1 – 5°C, gdyż przy zbyt niskiej dla danego gatunku wystąpić mogą uszkodzenia płatków. Pędy – w przypadku mieczyka i lwiej paszczy koniecznie ustawione pionowo – umieszcza się płytko w roztworze pożywki, gdyż z reguły powoduje ona uszkodzenie zanurzonego fragmentu, który potem należy odciąć. Do przechowywania powinno się stosować plastikowe pojemniki, których ścianki nie wchodzą w reakcję ze składnikami pożywek.

Przechowywanie na sucho

Polega ona na umieszczaniu w temp. 0°C goździków w gazoszczelnych opakowaniach, przy czym kwiaty cięte w pąku należy umieścić w chłodni jak najszybciej po zbiorze i wstępnie schłodzić przed zapakowaniem. Ulepszenie tej metody przez Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa, poprzez dobranie odpowiedniej fazy cięcia, zabiegi wstępne i sposób traktowania goździków po wyjęciu ich z chłodni, umożliwiło wydłużenie okresu przechowywania z 39 dni do 3 – 5 miesięcy. Do długotrwałego przechowywania najlepiej nadają się goździki cięte w fazie zamkniętego, całkowicie wypełnionego pąka lub w tzw. fazie krzyżaka, gdy widoczny jest już kolor kwiatu. Pąki bardziej rozwinięte intensywnej oddychają, produkują etylen i z tego względu można przechowywać je najwyżej od 8 do 12 tygodni.
Jak najszybciej po zbiorze kwiaty należy przenieść do pomieszczenia sąsiadującego z chłodnią i przygotować je do przechowywania, tzn. posortować, związać w pączki, przyciąć pędy na jednakową długość.
W celu zabezpieczenia przed rozwojem szarej pleśni pąki kwiatów zanurza się na chwilę w roztworze odpowiedniego fungicydu, a następnie wstawia do ciepłego roztworu Proflovitu 81-P w celu kondycjonowania. Zabieg ten trwa 20 – 24 godziny, w tym czasie kwiaty obsychają z nadmiaru fungicydu i jednocześnie schładzają się. Jeśli kondycjonowanie odbywało się w temperaturze pokojowej, kwiaty należy schłodzić przez kilka godzin w chłodni. Nie wolno pakować kwiatów o temperaturze wyższej niż panująca w komorze chłodniczej, gdyż spowoduje to skraplanie się pary wodnej wewnątrz opakowania i rozwój szarej pleśni. Po wyjęciu z pożywki osusza się końce pędów, zwija kwiaty w chłonący wodę papier, który chroni je przed bezpośrednim kontaktem z folią, pakuje do toreb, zgrzewanych następnie na gorąco. Tak zapakowane kwiaty umieszcza się na półkach i wyjmuje w miarę potrzeby.
Ten sposób odnosi się także do kwiatów ciętych, przy czym zalecenia dla poszczególnych gatunków określają fazę pąka, sposób kondycjonowania, opakowania, temperaturę przechowywania i maksymalną długość tego okresu, a także sposób postępowania z kwiatami po wyjęciu z chłodni. Niektóre wymagają przechowywania w pozycji pionowej, gdyż wskutek ujemnego geotropizmu wyginają się i trwale deformują, a nawet rozrywają opakowanie, jeśli leżą w pozycji poziomej. Badania holenderskie wykazały, że większość kwiatów przechowywanych w pozycji horyzontalnej wytwarza więcej etylenu, niż gdy są ustawione pionowo.
Wszystkie kwiaty po okresie przechowywania pozostawia się na kilka godzin w pomieszczeniu o temperaturze ok. 10°C, by stopniowo przystosowały się do wyższej temperatury. Po tym okresie aklimatyzacji można je rozpakować, przyciąć końce pędów, umieszczać w pożywce przyspieszającej rozkwitanie pąków i przenieść do pomieszczenia o temperaturze najbardziej odpowiedniej dla tego procesu.
Okres przechowywania przy stosowaniu tej metody waha się od 2 tygodni w przypadku róż do 5 – 6 tygodni dla chryzantem czy tulipanów i do 12 tygodni w przypadku lwiej paszczy. Tylko goździki dają się przetrzymać bez istotnego obniżenia dekoracyjności do 3 – 5 miesięcy, występują jednak różnice odmianowe i goździki odmian żółtych są najmniej przydatne do kilkumiesięcznego przechowywania ze względu na wysoki porażenia przez Botrytis.

Przechowywanie w kontrolowanej atmosferze

Zasada przechowywania w kontrolowanej atmosferze polega na obniżaniu w chłodni stężenia tlenu, przy podwyższonej koncentracji dwutlenku węgla, które to warunki modyfikują metabolizm przechowywanych produktów ogrodniczych, hamując oddychanie i biosyntezę etylenu. Ta metoda znajduje praktyczne zastosowanie zwłaszcza do przechowywania warzyw liściowych oraz owoców, dla których najbardziej korzystna atmosfera zawiera 2% tlenu i 4 – 5% dwutlenku węgla. Tak wysokie stężenie dwutlenku węgla może jednak powodować uszkodzenie kwiatów. Wyniki doświadczeń angielskich wskazują na możliwość przechowywania narcyzów do 3 tygodni w atmosferze czystego azotu, a amerykańskie – na równie długie przechowywanie róż.
Przechowywanie w kontrolowanej atmosferze wymaga specjalnych urządzeń technicznych i jest droższe od wcześniej omówionych sposobów, a ponieważ w praktyce nie okazało się znacznie lepsze od konwencjonalnych metod, nie jest w zasadzie stosowane do przechowywania ciętych kwiatów. Należy jednak pamiętać, że swojego rodzaju „modyfikowaną” atmosferę stwarzają same kwiaty przechowywane na sucho w zgrzanych torbach foliowych, w których w skutek oddychania wzrasta stężenie dwutlenku węgla, a maleje tlenu. Atmosferę w opakowaniach można modyfikować już w trakcie pakowania kwiatów, wdmuchując do nich powietrze o odpowiedniej koncentracji tlenu i dwutlenku węgla. Badania nad materiałami stosowanymi do pakowania produktów ogrodniczych doprowadziły do uzyskania folii o różnej przepuszczalności dla dwutlenku węgla, tlenu i pary wodnej, co pozwala dobrać odpowiedni materiał, zależnie od intensywności oddychania danego produktu, kształtu opakowania i temperatury transportu.
Zarówno kontrolowana, jak i modyfikowana atmosfera, a głównie czynnik obniżonego stężenia tlenu, zmniejsza ryzyko porażenia kwiatów przez szarą pleśń, zwalcza szkodniki kwarantannowe i ogranicza niebezpieczeństwo wystąpienia uszkodzeń chłodowych.

Przechowywanie w podciśnieniu

Stężenie etylenu wewnątrz tkanki zależy od intensywności produkcji i wydzielania go na zewnątrz, stąd usunięcie gazu z atmosfery otaczającej produkt nie jest wystarczającym sposobem opóźniania autokatalitycznej fazy biosyntezy. Należałoby spowodować dyfuzję etylenu z produktu,
by nie gromadził się wewnątrz tkanki, gdzie zachodzi jego biosynteza. Dyfuzja etylenu z tkanki jest szybsza w ośrodku rzadszym, to znaczy gdy współczynnik dyfuzji jest odwrotnie proporcjonalny do masy cząsteczek ośrodka i ciśnienia atmosferycznego. W ciśnieniu 101,3 hPa gazy utleniają
się z tkanek dziesięciokrotnie szybciej niż w ciśnieniu normalnym, przy czym obniżenie ciśnienia nie zwiększa samej biosyntezy etylenu. To zjawisko zostało wykorzystane przez Burga do opracowania w latach sześćdziesiątych metody przechowywania produktów ogrodniczych w podciśnieniu. Owoce, warzywa liściowe, cięte kwiaty, sadzonki są przechowywane w chłodniach w specjalnych pojemnikach w warunkach ciśnienia obniżonego poniżej 101,3 hPa. Powietrze w pojemnikach jest regularnie wymieniane i dyfundujący z tkanek etylen usuwany jest natychmiast poza pojemniki.
W warunkach podciśnienia spada również zawartość tlenu w powietrzu, co dodatkowo hamuje biosyntezę etylenu oraz oddychanie.
Należy jednak pamiętać, że równie intensywnie ulatnia się z tkanek para wodna, co łatwo może spowodować desykację przechowywanego produktu. Z tego względu powietrze przed wejściem do zbiornika musi być nie tylko oczyszczone ze śladowych nawet ilości etylenu, ale i nawilżone.
Metoda ta pozwala na dłuższe przechowywanie większości produktów ogrodniczych. Można tak przechowywać również kwiaty rozwinięte, a więc wydzielające więcej etylenu niż pąki. Metoda ta, chociaż korzystna z punktu widzenia fizjologii roślin, nie jest powszechnie stosowana do przechowywania kwiatów ciętych. Z jej zastosowaniem wiąże się wiele problemów natury technicznej, a w porównaniu z ulepszonymi, konwencjonalnymi metodami nie jest to uzasadnione ekonomicznie.

Transport kwiatów ciętych

Ze względu na swoją budowę i ograniczoną trwałość, kwiaty są bardzo delikatnym i trudnym obiektem transportu. Mniej kłopotliwe jest oczywiście przewiezienie kwiatów na krótkie odległości i może to się odbyć zwykłym samochodem, a nawet nie będzie problemem przetransportowanie kwiatów – jeśli tego wymagają – w pojemnikach z wodą. Transport na większą odległość odbywa się głównie przy użyciu samochodów – chłodnia lub przynajmniej izoterma -  oraz drogą lotniczą.
Na ogół warunki transportu znoszą dobrze takie gatunki jak:
- goździki,
- chryzantemy,
- gerbery,
- tulipany,
a mniej do tego celu nadają się frezje czy niektóre odmiany róż wielkokwiatowych.
Nieodpowiednie warunki transportu i niewłaściwe przygotowanie do niego może być przyczyną dużych strat w obrocie materiałem kwiaciarskim. Problemy związane z transportem są podobne, jak w przypadku długotrwałego przechowywania, a zasady postępowania mającego na celu ograniczenie procesów rozwojowych powinny opierać się na znajomości fizjologii ciętych kwiatów.Warto więc zadbać o odpowiedni środek transportu zapewniający właściwą temperaturę. Bazę przewoźników dysponujących takimi chłodniami można znaleźć w serwisie SmartFrigo.com. Dzięki wnikliwej weryfikacji wszystkich zarejestrowanych przewoźników można mieć pewność, że transportowane kwiaty dotrą w idealnym stanie. W czasie przewozu należy też zadbać o właściwe zabezpieczenie kwiatów przed etylenem oraz wzrostem temperatury wewnątrz opakowań.

Przygotowanie kwiatów do transportu

Właściwe przygotowanie kwiatów do transportu zaczyna się z momencie ich zbioru. Gatunki lub odmiany wrażliwe na choroby, zwłaszcza na szarą pleśń, należy jeszcze przed ścięciem opryskać fungicydem, następnie poczekać aż obeschną, gdyż pakowane mogą być tylko suche. Natychmiast po zbiorze kwiaty powinny zostać umieszczone w chłodni, przy czym te, które są przeznaczone do przewozu na duże odległości, tnie się zwykle we wcześniejszej fazie pąka, niż te, które zostaną bezpośrednio odstawione do kwiaciarni. Niektóre gatunki,
jak np. goździki czy tulipany, przetrzymuje się w chłodni na sucho, jednak większość kwiatów – szczególnie gerbery, róże, chryzantemy – muszą być przed wysyłką umieszczone w wodzie przynajmniej na kilka godzin. Prawie wszystkie kwiaty reagują pozytywnie na kondycjonowanie i obecnie opracowane są metody stosowanie tego zabiegu dla większości gatunków uprawianych na kwiat cięty. Znaczenie tego zabiegu polega głównie na zabezpieczeniu kwiatów przed działaniem etylenu.
Ze względu na etylen nie należy transportować kwiatów razem z owocami czy niektórymi warzywami, jak: pomidory, papryka, brokuły czy selery.
Inne natomiast, jak np.: kapusta, ogórki, marchew, sałata, ziemniaki i kalafiory wydzielają tak mało etylenu, że nie stanowi on groźby nawet dla wrażliwych na etylen goździków. Jeżeli chodzi o goździki, to obecność w opakowaniu 1 – 2 zapylonych kwiatów, co zdarza się często wśród goździków gałązkowych, powoduje spadek trwałości całej partii kwiatów wskutek zwiększonej produkcji etylenu. Podobne niebezpieczeństwo występuje w przypadku storczyków. W celu oczyszczenia atmosfery otaczającej kwiaty, umieszcza się w opakowaniach preparaty absorbujące etylen, np. Purafil, najbardziej jednak skutecznym sposobem zabezpieczającym kwiaty jest kondycjonowanie ich w STS. Bardzo ważna jest również czystość środków transportu. Każdorazowo przed użyciem wnętrze samochodu – czy to chłodni, czy zwykłej ciężarówki – musi być dokładnie oczyszczone z wszelkich resztek organicznych oraz dobrze wymyte. Należy również sprawdzić szczelność komory i urządzeń wentylacyjnych, aby spaliny nie dostawały się do wnętrza w czasie ruchu pojazdu.

Opakowania

Na duże odległości większość kwiatów ciętych transportuje się na sucho w opakowaniach z folii polietylenowej, która chroni je przed utratą wody.
Te kwiaty, które nie znoszą niskich temperatur, jak np. anturia, storczyki czy gloriozy, muszą być w czasie drogi transportowane w temperaturze co najmniej kilku stopni powyżej zera i zaopatrywane w wodę. Końce pędów umieszcza się we fiolkach lub gumowych balonach wypełnionych wodą
i zamkniętych gumowym korkiem, a następnie pakuje – odpowiednio umocowując poszczególne
pędy – w specjalne płaskie kartony, często wypełnione miękkim materiałem chroniącym kwiaty przed mechanicznymi uszkodzeniami w trakcie podróży. Uszkodzenia takie nie tylko powodują wzrost wydzielania etylenu, ale i utratę dekoracyjności, np. zranione miejsca na pochwie anturium czernieją. W krajach zachodniej Europy większość kwiatów transportuje się na duże odległości w specjalnych znormalizowanych pudłach kartonowych. Pudła te mają na ściankach szczytowych po dwa otwory wentylacyjne z wieczkami, co umożliwia przepływ zimnego powietrza w trakcie schładzania kwiatów i ich transportu. Specjalne kartony służą do transportu gerbery. Ich część wewnętrzna składa się z dwóch połówek, każda
z otworami, w które wkłada się pojedynczo pędy kwiatów. Taką połówkę zawiesza się na stojaku tak, że końce pędów zanurzone są w wodzie.
W ten sposób kwiaty pozostają do momentu zapakowania i mogą – jeśli zachodzi potrzeba – być przetrzymane w chłodni przez kilka dni. Pakując gerbery do wysyłki, wkłada się obie połówki do kartonu o dopasowanych wymiarach i nakrywa wiekiem.
Pojedyncze kwiaty gloriozy można pakować w nadmuchiwane plastikowe torebki, co stwarza ochronę kwiatu w postaci „poduszki” powietrznej i chroni je przed wysychaniem. Torebki te można napełnić powietrzem o zmodyfikowanym składzie atmosfery.
Pojedyncze kwiaty storczyków czy innych egzotycznych gatunków umieszcza się w fiolce z wodą i, opakowane w efektowne pudełka z przezroczystego plastiku lub kartonowe z celofanowym okienkiem, przewozi, sprzedaje nie tylko w kwiaciarniach, lecz i w szeroko rozbudowanym systemie sprzedaży samoobsługowej.
Kwiaty cięte, które mają być dostarczone do niezbyt odległych odbiorców, wystarczy zapakować w papier. Wiąże się je w pęczki po 10 – 25 sztuk zależnie od wskazań normy. Można je też pakować w inny sposób: kwiaty układa się ściśle obok siebie na arkuszu papieru, po czym zwija się go wraz z kwiatami, które w ten sposób są mniej narażone na uszkodzenia niż w pęczkach.
Korony kwiatów lub kwiatostany łatwo ulegające zgnieceniu, jak gerbery czy złocienie, należy zabezpieczyć, owijając je bibułką lub umieszczając w odpowiednio przyciętych kopertach, cienkich, nylonowych siateczkach czy specjalnych plastikowych kształtkach.

Wstępne schładzanie

Wszystkie cięte kwiaty – z wyjątkiem tropikalnych – muszą być transportowane w niskiej temperaturze. Odpowiednio niską temperaturę można utrzymać w czasie transportu samochodem lub statkiem, nie jest to jednak możliwe podczas transportu kwiatów drogą lotniczą. Należy pamiętać,
że im wyższa temperatura, tym bardziej intensywne oddychanie, w trakcie którego wydziela się znaczna ilość ciepła. Ponadto w tkankach zakumulowane jest ciepło „polowe” i jeżeli nie zostanie ono odprowadzone przed zapakowaniem kwiatów, to w czasie transportu może nastąpić tzw. zaparzenie się całej partii materiału. Z tego względu schłodzenie kwiatów przed transportem jest zabiegiem bezwzględnie koniecznym. Kwiaty nie schłodzone intensywnie oddychają i nie jest możliwe schłodzenie ich w trakcie transportu, nawet jeśli odbywa się on w samochodzie – chłodni. Najprostszym sposobem wstępnego schładzania kwiatów jest pozostawienie ich w chłodni na kilka godzin w nie zakrytych opakowaniach. W tym przypadku czas chłodzenia jest jednak stosunkowo długi. Sposoby szybkiego schładzania kwiatów stosowane na zachodzie Europy i w USA opierają się na wymuszonym przepływie zimnego powietrza przez opakowanie. Może się to odbywać na zasadzie wyciągania ciepłego powietrza, wtłaczania zimnego lub obu tych systemów jednocześnie. Najszybsze jest schładzanie w podciśnieniu, ale zastosowanie tej metody łączy się z niebezpieczeństwem desykacji produktu, gdyż schładzanie zachodzi tu na zasadzie ewaporacji, a więc kwiaty tracą wodę. We wszystkich sposobach wykorzystuje się powietrze schłodzone do 0 – 1°C, o wilgotności względnej powyżej 95%.
Czas schładzania zależy od temperatury początkowej kwiatów, wysokości optymalnej temperatury dla warunków transportu, wielkości chłodzonej partii kwiatów, wydajności agregatów chłodzących i wentylatorów.
Po wstępnym schłodzeniu, kwiaty należy stale przetrzymywać w niskiej temperaturze. Jeśli mają być one przewożone samochodem – chłodnią, nie zamyka się otworów wentylacyjnych, tak by zimne powietrze mogło swobodnie opływać zapakowane kwiaty w trakcie przewozu.
W przypadki transportu lotniczego czy nie chłodzonym samochodem otwory te zamyka się, by do wnętrza opakowań nie przenikało ciepłe powietrze. W celu schładzania kwiatów można także wkładać do opakowań woreczki z lodem, ale jest to sposób mało skuteczny, gdyż aby obniżyć temperaturę z 20 do 5°C potrzeba 12 godzin, a lód powinien stanowić 25% objętości kartonu, co znacznie podraża koszt transportu. Po przybyciu na miejsce przeznaczenia, kwiaty należy jak najszybciej umieścić w wodzie lub pożywce, przycinając odpowiednio końce pędów. Najczęściej będą one wymagały zastosowania preparatu umożliwiającego otwieranie się pąków. Pamiętać należy o stopniowym przyzwyczajaniu kwiatów do wyższych temperatur, aby nie uległy szokowi termicznemu. Dotyczy to zwłaszcza kwiatów przewożonych w samochodach – chłodniach.

Artykuł na podstawie książki red. H. Chmiel, Uprawa roślin ozdobnych, PWRiL, Warszawa 2000, s. 206 – 213

Źródło zdjęcia: flickr.com, CC BY-SA 3.0

Wszystkie meble i pojemniki, mające bezpośredni kontakt z rybami, muszą posiadać atesty dopuszczające do kontaktu z żywnością. Powinny być wykonane z materiałów łatwych do umycia oraz nie wpływających ujemnie na właściwości organoleptyczne produktów.
Meble (wystawki) powinny być skonstruowane i wyposażone w urządzenia pozwalające na utrzymywanie temperatur odpowiednich dla danej grupy towarowej.

Odpowiednia temperatura
Ryby wędzone przechowuje się w suchych, czystych i chłodnych pomieszczeniach w temperaturze 2-10°C.
Ryby świeże od -1°C do +2°C
Ryby i produkty rybne mrożone poniżej -18°C
Przetwory rybne i marynaty od 0°C do +8°C
Ryby i przetwory rybne wędzone od 0°C do +10°C

Ryby świeże schładza się lodem wytworzonym z wody pitnej.
Lód należy na bieżąco uzupełniać a wodę po topniejącym lodzie należy odprowadzać możliwie szybko.
Należy je przewozić w pojemnikach jednorazowych (np. skrzyniach styropianowych), lub pojemnikach nie popękanych, nie przepuszczających wody, które mogą być powtórnie użyte po myciu i dezynfekcji (np. pojemniki plastikowe)
Nie wolno używać ponownie skrzyń drewnianych

Ryby żywe muszą mieć w basenie wodę pitną – wskazane jest wymieniać ją co 24h. Pojemność basenu należy dopasować do ilości i wielkości przechowywanych ryb. Ryby, które usnęły, należy natychmiast usuwać, ponieważ szybko się psują.

Ryby mrożone należy przewozić w oryginalnych opakowaniach a temperatura transportu musi wynosić -18°C

Okres przechowywania
Ryb wędzone na zimno – 10 dni latem i 1 miesiąc zimą.
Ryby wędzone na gorąco – 4 dni latem i 8 zimą.
Ryby przechowywane zbyt długo lub niewłaściwie pleśnieją (naloty w kolorze zielonym, żółtym lub czarnym).
Wędzona ryba o gnilnym zapachu i czerwonej barwie mięsa w okolicy kręgosłupa, nie nadaje się już do spożycia.

Transport ryb
Ryby należy transportować wykorzystując samochody przeznaczone wyłącznie do przewozu środków spożywczych, ze sprawnymi urządzeniami chłodniczymi i sprawnym czujnikiem temperatury. Przewoźnik odpowiada za utrzymanie wymaganej temperatury oraz za przygotowanie powierzchni ładunkowej samochodu, a w szczególności za to, aby nie miała ona uszkodzeń i była czysta.
Do utrzymania jej w czystości należy wykorzystywać właściwe środki myjące i dezynfekujące.
Pracownik zatrudniony do przewozu, mający bezpośrednią styczność z rybami i przetworami rybnymi, zobowiązany jest do:

Załadunek towaru może nastąpić po wstępnym wychłodzeniu ładowni do temperatury zbliżonej do warunków przechowywania.
Do wszystkich wyrobów muszą być dołączone kompletne dokumenty transportowe.
Ryby należy transportować w szczelnie zamkniętych pojemnikach i zasypane lodem. Dodatkowo, filety powinny być zawinięte folią, aby lód bezpośrednio nie stykał się z mięsem.
Na każdym pojemniku musi być naklejka z nazwą towaru, producentem, datą pakowania, datą ważności i warunkami przechowywania.

Kontrola jakości
Podczas dostawy świeżych ryb, należy bardzo dokładnie skontrolować organoleptycznie cały asortyment.
Każda sztuka powinna mieć: błyszczące oczy, błyszczące i przylegające do skóry łuski oraz czerwone skrzela (nigdy szare).
Po dokładnym sprawdzeniu towaru, należy wyjąć ryby z lodu, przełożyć do czystego pojemnika i dopiero wtedy zważyć.
Podczas odbioru żywych ryb, należy zwrócić uwagę na wygląd zewnętrzny i uszkodzenia (dobra ryba ma naturalną barwę skóry, jest pokryta cienką warstwą przeźroczystego śluzu). Temperaturę wody w basenie mierzy się w połowie zbiornika, a zapach sprawdza się tuż przy powierzchni. Bardzo ważna jest także ilość tlenu. Sprawdzamy ją, obserwując zachowanie ryb. Jeśli pływają spokojne, tlenu jest wystarczająco dużo. Jeśli krążą niespokojnie dużą grupą, gromadzą się tuż pod powierzchnią i blednie im skóra, oznacza to, że tlenu mają za mało. Ryby nie mogą wydzielać zapachu amoniaku (świadczy to o psuciu się towaru).

Źródło zdjęcia: flickr.com, CC BY-SA 3.0

Hurtowy przewóz produktów leczniczych powinien odbywać się bezpośrednio z punktu nadania do punktu odbioru (np. wytwórca –> hurtownia, hurtownia –> hurtownia, hurtownia –> apteka).
Jeżeli zachodzi potrzeba przeładunku, może się on odbywać tylko w tzw. komorach przeładunkowych.
Komora przeładunkowa stanowi element systemu transportowego hurtowni farmaceutycznej i służy do czasowego składowania produktów leczniczych, przez okres nie dłuższy niż 36 godzin. Produkty lecznicze muszą znajdować się w zamkniętych opakowaniach transportowych lub w zbiorczych opakowaniach wytwórcy w warunkach określonych dla danych produktów leczniczych. Do produktów leczniczych znajdujących się w komorach przeładunkowych należy dołączyć dokumentację transportową, w tym określającą czas dostawy tych produktów do komory.
Pomieszczenia komory przeładunkowej muszą odpowiadać warunkom technicznym wymaganym dla pomieszczeń hurtowni farmaceutycznej, co jest weryfikowane i potwierdzane przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.
Przedsiębiorca prowadzący hurtownię farmaceutyczną musi posiadać tytuł prawny do pomieszczeń komory przeładunkowej. Komora przeładunkowa powinna zostać ponadto wskazana w treści zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Z uwagi na powiązanie komory przeładunkowej z hurtownią farmaceutyczną, podkreślić należy, że komorą przeładunkową nie może być obiekt zewnętrznego przewoźnika, któremu powierzono wykonywanie przewozów produktów leczniczych.

Zasady transportu

Fakt, że transport może się odbywać tylko bezpośrednio między miejscem nadania a miejscem odbioru natomiast przeładunek dozwolony jest tylko w komorach przeładunkowych hurtowni nie oznacza, że przedsiębiorca prowadzący hurtownię farmaceutyczną nie może powierzyć przewozu leków zewnętrznemu przewoźnikowi.
Z pewnością jednak wymóg dokonywania przeładunków wyłącznie w komorach przeładunkowych stanowi istotne utrudnienie, wyłączające zasadniczo możliwość transportowania produktów leczniczych w ramach przewozów drobnicowych, które opierają się na sieci lokalnych terminali przewoźników, w których przesyłki są przeładowywane. Rozwiązania powyższe są jednak podyktowane względami bezpieczeństwa.
Dalsze wskazówki dotyczące transportu produktów leczniczych zostały przewidziane w przepisach Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie procedur Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej (Dz.U 2002, Nr 144, poz. 1216).
W szczególności załadunek i transport produktów leczniczych odbywać się ma w sposób gwarantujący: identyfikację produktu leczniczego, nadawcy i odbiorcy; zabezpieczenie przed wzajemnym skażeniem produktów leczniczych; zabezpieczenie przed zanieczyszczeniem, uszkodzeniem mechanicznym lub kradzieżą; zabezpieczenie przed szkodliwym działaniem wysokiej i niskiej temperatury, światła i wilgotności oraz innych niekorzystnych czynników oraz odpowiednią temperaturę.

Przewoźnik

Zapewnienie właściwych warunków transportu leków spoczywa w pierwszej kolejności na przedsiębiorcy prowadzącym obrót hurtowy. Niedopełnienie wspomnianych wymogów może prowadzić nawet do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi. Nie oznacza to jednak, że przewoźnik, jako przedsiębiorca, zwolniony jest z obowiązku znajomości powszechnie obowiązujących przepisów prawa regulujących zasady postępowania z poszczególnymi grupami towarów.
Przewóz produktów leczniczych niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa lub postanowieniami umowy zawartej z przedsiębiorcą prowadzącym obrót hurtowy lekami stanowi podstawę do odpowiedzialności cywilnoprawnej przewoźnika wobec tego przedsiębiorcy.

Temperatura transportu wynika ze specyfiki danego produktu o czym nadawca musi poinformować.
Najczęściej są to przedziały 15°C-25°C,  8°C-15°C oraz 2°C-8°C.
Maksymalna wilgotność powietrza także wynika ze specyfiki towaru (max. do 70%)

Obowiązkowe jest udokumentowanie, że transport przebiegał w wymaganej temperaturze.
W tym miejscu należy wspomnieć o kalibracji urządzeń pomiarowych ponieważ w przypadku jej braku pomiary są nieważne co najprawdopodobniej będzie się wiązało z uniemożliwieniem wprowadzenia towaru do obrotu a tym samym do konieczności jego utylizacji. W uzasadnionych przypadkach kosztem utylizacji obciąży się przewoźnika (również w przypadku nie zachowania innych wymaganych warunków transportu. Poszukując sprawdzonych przewoźników do transportu leków, warto zajrzeć na platformę SmartFrigo.com. Każdy z nich jest bowiem dokładnie zweryfikowany, dzięki czemu można mieć pewność co do jakość wykonywanych przez nich usług.

Źródło zdjęcia: flickr.com, CC BY-SA 3.0

]]> https://chlodnie.eu/transport-lekow/feed/ 0 https://chlodnie.eu/transport-miesa/ https://chlodnie.eu/transport-miesa/#comments Wed, 30 Apr 2014 17:59:41 +0000 http://baartek.pl/chlodnie.euWP/?page_id=184 Transport mięsa mielonego lub wyrobów jest dopuszczalny po spełnieniu następujących warunków:

Transport mięsa mielonego i wyrobów jest dopuszczalny w wyższych temperaturach, niż określone w § 9 ust. 4 i § 10 ust. 2, pod warunkiem że transport nie trwa dłużej niż godzinę.
Mięso mielone lub wyroby zaopatruje się w świadectwo zdrowia, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 1 i 2 do rozporządzenia; odbiorca przechowuje świadectwo zdrowia przez co najmniej rok, licząc od dnia jego wystawienia.

źródło: Dziennik Ustaw z 2002 r. Nr 241 poz. 2086, Dz. U. z dnia 31 grudnia 2002 r.

Transport:

Mięso w zależności od jego stanu termicznego powinno być przewożone w następujących temperaturach:

Głównym odbiorcą jest zdecydowanie Rosja importująca w 2010 roku ok. 50 tys. ton. Co ciekawsze, w tym roku polskie pieczarki trafią także do amerykańskiego konsumenta. Grzyby kupują też od nas m.in. Holandia, Niemcy, Wielka Brytania, Francja i kraje bałkańskie. W samym zeszłym roku do odbiorcy zagranicznego trafiła ponad połowa krajowej produkcji (125 tys. ton). Na ogół eksportowane są pieczarki w postaci schłodzonej. Mrożone i marynowane grzyby stanowią dwudziestoprocentowy odłamek.

Transport
Dużym wyzwaniem, oprócz uprawy tego smakowitego grzyba, jest także transport w temperaturze kontrolowanej.
Ponieważ pieczarka świeża jest bardzo trudnym i wymagającym towarem do przewozu, wszelkie zmiany temperaturowe nawet 2-3°C mogą w znacznym stopniu wpłynąć na jej jakość co wiąże się ze zmianą barwy na ciemniejszy.

Pieczarka przed załadunkiem musi być schłodzona do temperatury +2°C, jednak to nie jest najważniejszy czynnik w przewozie.
O całym sukcesie decyduje ruch powietrza czyli stałą praca agregatu chłodniczego.

Po załadunku pieczarki sprawdza się jaka jest temperatura na chłodni samochodu jeżeli jest to temperatura np. +6°C ustawia się agregat na +4°C i oczekuje się, aż uzyska żądaną temperaturę. Później obniża się do temperatury +2°C w agregacie i taką temperaturę utrzymuje się do czasu rozładunku. Najważniejszą kwestią jest aby, agregat ustawiony na temperaturę +2°C w agresywny sposób nie obniżał temperatury powietrza poniżej zera, które jest zabójcze dla pieczarki świeżej. Trzeba pamiętać o tym, że grzyb ten koniecznie musi być transportowany w tzw. trybie chłodzenia ciągłym. Jeżeli agregat jest wyłączony, woda zaczyna się skraplać na skrzynkach, czy ścianach naczepy po ponownym załączeniu kropelki wody spadają na grzyby i wywołują plamy na grzybach co je dyskwalifikuje jakościowo.
Niedopuszczalną praktyką jest aby kierowca wyłączał agregat lub przestawiał w tryb automatyczny.

Często przy odbiorze produktu, odbiorca sprawdza zarówno wydruk z pracy agregatu w czasie transportu jak i temperaturę pieczarek. Agregaty chłodnicze nowej generacji posiadają wgrane specjalne programy do przewozu pieczarki.

Długość transportu pieczarki zależy zawsze od jakości załadowanego grzyba.

Pakowanie - pieczarki są pakowane w skrzynkach 2-3 kg a potem na palecie, lub w mniejszych opakowaniach 150, 250, 500,750, 1000g, nastepnie w skrzynki zbiorcze i na palety. Gotowe palety zawsze przykrywa się papierem od góry tak, aby pęd powietrza z agregatu nie owiewał grzybów w skutek czego wytwarza się łuska na grzybach która również dyskwalifikuje produkt.

Wymogi sanitarne - chłodnia za każdym razem musi być umyta wewnątrz przed załadunkiem, a raz w miesiącu musi być zdezynfekowana chemicznie.

 Źródło zdjęcia: pixbay.com, CC BY-SA 3.0

Zacznijmy od oddychania. W normalnych warunkach w jego trakcie ilość pochłanianego tlenu równa się ilości wydzielanego dwutlenku węgla. Stwierdzono doświadczalnie, że jeśli ograniczymy ilość tlenu i zachowamy odpowiednią ilość dwutlenku węgla, spowolnimy proces dojrzewania i starzenia się rośliny. Najłatwiejszym sposobem na obniżenie intensywności procesu oddychania, a więc i starzenia się, jest przechowywanie owoców i warzyw w temperaturze zbliżonej do ich temperatury zamarzania (od 0o do 3oC). Należy jednocześnie uważać, by spadek temperatury nie doprowadził do miejscowego przemrożenia produktów. Przechowywanie owoców i warzyw w chłodni pozwala przedłużyć ich świeżość do kilkudziesięciu dni.

W przypadku drugiego procesu, transpiracji, w naturalnych warunkach pozwala on uchronić roślinę przed przegrzaniem, a także przyczynia się do wytworzenia podciśnienia odgrywającego kluczową rolę w procesie przewodzenia wody i substancji mineralnych wewnątrz rośliny. Dla sadowników proces transpiracji wiąże się jednak ze stratami – długotrwałe przechowywanie owoców sprawa, że tracą one swoją masę co przekłada się na spadek zysków. Dodatkowo owoce tracą na jakości i wyglądzie przez pomarszczoną skórkę. Na szybkość procesu transpiracji wpływa wiele czynników, m.in.: wielkość owoców, pokrycie ich warstwą wosku (co spowalnia proces utraty wody), wilgotność powietrza, a także temperatura. W tym ostatnim przypadku proces transpiracji zachodzi wolniej, gdy temperatura przechowywania jest niższa. Jest to więc kolejny powód, dla którego warto przechowywać owoce i warzywa w chłodni. Dotyczy to także ich transportu, do którego warto wykorzystać profesjonalny sprzęt izotermiczny. Przewoźników oferujących transport chłodniczy można wynająć m.in. za pośrednictwem platformy SmartFrigo.com. Dzięki wykorzystaniu izotermicznych środków transportu, produkty dotrą do miejsca docelowego w odpowiednim stanie.

Warto pamiętać, że różne owoce i warzywa wymagają odmiennych warunków przechowywania. Dotyczy to przede wszystkim temperatury, wilgotności powietrza i czasu przechowywania. Optymalne warunki dla wybranych produktów zostały przedstawione w tabelach poniżej.

Transport warzyw. Warunki transportu i przechowywania warzyw (zalecane)

Zdarza się, że przewoźnicy muszą przetransportować równocześnie różne owoce i warzywa. Istotne jest, by produkty te miały podobne wymagania odnośnie temperatury, wilgotności, wydzielania zapachu i etylenu. Należy unikać przewożenia różnych silnie pachnących produktów, gdyż znacznie obniży to ich jakość. Produkty, które wydzielają znaczne ilości etylenu – powodującego ich dojrzewanie, takie jak jabłka, awokado, czy banany nie powinny być transportowane razem z takimi produktami, jak kiwi, arbuz, czy marchewka, które przy kontakcie z etylenem szybciej się zestarzeją.

 Źródło zdjęcia: pixbay.com, CC BY-SA 3.0